August 3rd, 2017

Ο μπαμπάς μου θα πεθάνει όπου να΄ναι.

Screen Shot 201j7-08-04 at 142.48.43 AM


January 22nd, 2017

Screen Shot 2017-01-22 at 8.22.08 PM

January 4th, 2017

Quite possibly / definitely Josef von Sternberg and Sean Young are aspies too.

December 23rd, 2016

Around noon, I got an idea that I should get drunk and unwind. Got the red, cheese, nuts. Gotta do it right. Ate the whole block of cheese, ate the nuts, sipped some wine, am now bloated and gassy, but not even near tipsy. Always sucking at alcoholism.


December 19th, 2016


December 10th, 2016

created a campaign for the Onassis Cultural Center staging of Strinberg’s Post Inferno / To Damascus
more photos and text:

[click for color]

July 12th, 2016

so often that i can’t recognize people by the face
and then i can’t remember what they said

July 11th, 2016

feel guilt ridden when a nice breeze touches my body
always feels i haven’t earned the good things

July 10th, 2016

what happens to their websites after people die?

June 23rd, 2016

Screen Shot 2015-03-28 at 10.11.57 PM 2

June 16th, 2016

Screen Shot 2016-06-16 at 12.48.20 PM

March 15th, 2016

I am in a play, “Περί Φύσεως”, in Athens.

December 30th, 2015

Movers are here. 9am. Downed half a bottle of red.

December 24th, 2015

I had forgotten it’s christmas today
amidst tissue paper and boxes

December 24th, 2015

December 22nd, 2015

6pm Manhattan.
The noisy, rancid, obnoxious stampede on the subway of office robots getting off work, the sour fags at the David Barton Astor Place front desk, the blaring 90s meth queen club music there, having to wait in the squalid foyer until 15 mins before the class to sign up for it, the haste and struggle for the good weights and a nice spot on the floor and then here comes the reward; 45 minutes of utter torture. Then the same, in reverse, to get home. How is it that nothing is pleasant anymore? Everything little fucking thing is a fucking competition in New York and without much to show for it.

December 21st, 2015

The doctor says I have Asperger’s.

December 10th, 2015

2015-16 Onassis Cultural Center campaign
photographed & art directed by Thanos Samaras

color photos and text:


December 10th, 2015

slips through the cracks

December 6th, 2015

October 31st, 2015

October 23rd, 2015

I literally care about nothing except dollar pizza.
It’s come to that.

September 7th, 2015

[9/7/15, 5:36:37 PM] Thanos: είναι πολύ vague αυτό που λες, δεν καταλαβαίνω.

[9/7/15, 5:37:49 PM] ΧΧΧΧΧ: εγώ τη μόνη επιμονή που βλέπω είναι ένα απέραντο self loathing και κατ’επέκταση μια συστηματική προσπάθεια να απομακρύνεις όσους σε αγαπάνε και να κάνεις τη ζωή σου πιο δύσκολη, επειδή υποσυνείδητα πιστεύεις πως αυτό σου αξίζει. Αυτά.

August 23rd, 2015

Nadia Sibirskaïa.

August 22nd, 2015

about to jerk off for the 5th time today.

August 19th, 2015

Shauna Grant; one morning, she just couldn’t bear to get herself to one more adult film set and she shot herself. I feel the same with fashion shoots. 5am, dreading it.

July 15th, 2015

jet lag 5am wish I had pancakes and coffee and ugh this bed with the ghosts of lovers past

July 5th, 2015

Αγάπησα τον Άγγελό Σου παράφορα, σε μια στιγμή που η νύχτα μου κουράστηκε κι έκλεισε τα μάτια αφήνοντάς με μόνο με το φώς του. Το ξέρω πως δεν ήθελες να σωριαστώ, μόνο να περπατήσω κήπο – κήπο. Έτσι, να ξαναθυμηθώ την υγρασία των ματιών: αυτό είχες στο νου Σου. Όμως είναι φορές που ένας περίπατος αλλάζει τον κόσμο. Ο χάρτης γράφεται απ’ την αρχή, γκρεμίζεται η έρημος, φυτρώνει παντού μια ανήμερη χλόη και σκεπάζει εκείνα που έλεγες όνειρά σου. Ούτε να τρέμω ήθελες. Μα πηγαίνοντας, όλο κι ανέβαινε η φωτιά καίγονταν γύρω όλα μου τα υπάρχοντα. Στάχτη ως κι τελευταία μου καρδιά. Δεν υπάρχει πια μέρος να γυρίσω. Το ξέρω πως δεν το ‘θελες. Εσύ τα φώτα μόνο ήθελες να δω και πώς μεγαλώνει η ανάσα όταν διασχίζει κανείς τόσον κόσμο. Μόνο που αγκαλιάζοντας τα δέντρα, ψηλώνανε τα φύλλα τους και μ’ έκρυβαν – θα με βρει εδώ; θα με γνωρίσει; Αναρωτιόμουν. Μα είναι αργά πια για κάθε αγωνία. Τώρα τον έχω ερωτευτεί. Δεν έχω ούτε σφυγμό ούτε ευχή να συλλαβίσω. Δε ζητάω τίποτα κι έχω ξεμάθει πια να περιμένω. Έτσι κι αλλιώς, ό, τι ήτανε να κάνεις έχει γίνει: Με κατέβασες απ’ τη φωλιά μου, και μ’ έριξες στα νύχια του ορίζοντα. Τα υπόλοιπα είναι δική μου δουλειά. Μονάχα, αν γίνεται, άσε μου εδώ τον Άγγελό Σου. Θα τον προσέχω σαν δικιά Σου αμαρτία, σου τ’ ορκίζομαι. Κάθε πρωί θα τον ξυπνάω παραμερίζοντας τα φτερά του και τ’ απογεύματα – αχ, Κύριε! – τ’ απογεύματα θα ποτίζω εγώ τον Παράδεισό στη θέση του, μ’ όσα νερά μπορώ, όσο εκείνος θα στεγνώνει απ’ τα φιλιά μου. Αυτή τη χάρη θέλω, καμιά άλλη. Εσύ μπορείς να ζήσεις μ’ όποιον Άγγελο θες. Εγώ μόνο μ’ αυτόν. Κανέναν άλλο.

Κονδυλάκης, Ιωάννης (1861/2-1920)

June 26th, 2015

Ονειρεύτηκα το πιο μαγικό, υπέροχο -άδειο- ξενοδοχείο, που ήταν σε ένα νησί, αλλά υπογείως, αρτ ντεκό και ροκοκό μαζι [άρα αρτ νουβό?], το φως έμπαινε απο το νερό πρισματισμένο, όπου έσωσα ένα μπλε σαλιγκάρι και το τάιζα με σάλιο.

May 22nd, 2015
click me